Свети Лав I, познат и како Лав Велики, е еден од најзначајните папи во историјата на раната Црква. Роден е кон крајот на IV век, а за папа на Рим бил избран во 440 година. Неговото папство траело до 461 година и било обележано со силно богословско влијание и историски пресвртници.
Лав I одиграл клучна улога во утврдувањето на христијанското учење за природата на Христос. Неговото познато богословско дело „Томосот на Лав“ имало огромно значење на Четвртиот вселенски собор во Халкидон (451 година), каде било потврдено учењето дека Христос има две природи – божествена и човечка, неразделни и неслиени.
Еден од најпознатите настани од неговиот живот е средбата со хунскиот водач Атила во 452 година. Според преданието, Лав I лично излегол во пресрет на Атила и успеал да го убеди да се повлече од нападот врз Рим. Овој настан му донел голема почит и углед.
Во време на политички и воени превирања во Западното Римско Царство, папата Лав I бил духовен и морален столб за народот. Тој ја зацврстил улогата на римскиот епископ како водечка фигура во Црквата.
Поради неговото значење, Лав I е прогласен за светител и црковен учител. Неговиот спомен се празнува на 18 февруари (според православниот календар) и на 10 ноември (во Католичката црква).
Свети Лав I останува запаметен како мудар пастир, храбар водач и силен бранител на христијанската вера во едно бурно историско време.
