Свети Јаков, наречен Брат Господов, е една од најзначајните личности во раното христијанство и првиот епископ на Ерусалимската црква. Во Светото Писмо се спомнува како „брат“ на Господ Исус Христос, што според црковното предание значи близок роднина – син на Јосиф од првиот брак или братучед по тело, но брат по вера и служба.
Свети Јаков бил познат по својот строг и подвижнички живот. Живеел во голема чистота, постојано постел, се молел и бил пример на смирение и праведност. Поради неговата светост, народот го нарекувал Јаков Праведниот. Иако на почетокот не бил меѓу дванаесетте апостоли, по Христовото воскресение станал столб на Црквата и духовен водач на христијаните во Ерусалим.
Тој одиграл клучна улога на Апостолскиот собор во Ерусалим, каде се решавало прашањето за односот меѓу старозаветниот закон и новата христијанска вера. Неговата мудрост и умереност помогнале да се зачува единството на Црквата.
Свети Јаков е автор на Соборната посланица на Јаков, која се наоѓа во Новиот Завет. Во неа се истакнува значењето на делата како плод на вистинската вера, со познатите зборови:
„Верата без дела е мртва“.
Посланицата повикува на трпение, смирение, милосрдие и праведен живот.
