На 20 октомври (7 октомври по стар стил), светата Црква ги слави споменот на Светите маченици Сергиј и Вакх, славни воини Христови и исповедници на верата во времето на царот Максимијан.
Сергиј и Вакх биле прочуени римски војсководци, високи службеници во царската гарда, познати по својата чесност, храброст и пријателство. Иако живееле меѓу незнабошци, во срцата носеле длабока вера во Христа Спасителот, која ревносно ја чуваа во тајност. Но кога нивната вера била откриена, царот се разгневил и им наредил да се одречат од Христос и да принесат жртва на идолите. Тие тоа решително го одбиле.
За да ги понижи, царот наредил да им бидат симнати воените облеки и да бидат облечени во женски одори, а потоа да бидат прошетани низ градот за потсмев. Но светите маченици, и во такво понижување, со спокој и молитва го прославувале Бога, велејќи дека „честа на овој свет е суетна, а славата на Христа е вечна“.
Потоа биле подложени на тешки маки. Свети Вакх, по долги измачувања, починал во затворот од ударите, а неговиот дух го примиле ангели. Набргу потоа и Свети Сергиј бил одведен во Сирија, каде по мачно измачување и тортура, му била отсечена главата, со што го завршил својот маченички подвиг.
Нивните мошти подоцна станале извор на чудеса и исцеленија, а нивната вера – пример на вистинска љубов, храброст и верност кон Христос.
Во нивна чест биле изградени многу цркви, меѓу кои и прочуената црква „Св. Сергиј и Вакх“ во Цариград, позната како „Мала Света Софија“, сведоштво за нивната вечна слава и почит.
